Jabłko Adama

Wtedy wiatr nie kołysał tak mocno.

I czas nie nadgryzał nam wieku.

Liczby lat nie wymawiał nikt głośno,

A my dobiliśmy do brzegu.

Tam czekał nas gorący piasek

I chłodne cienie jabłoni.

I w końcu byliśmy razem.

Ktoś nam tego zabronił…

Dziś wybudziłbym Ciebie ze snu.

Pocałunkiem jak Śnieżkę obdarzał.

Gdybym tylko mógł.

Zatrułaś się jabłkiem Adama.

Po lecie

Po lecie (część pierwsza)

Smak jesieni jak kiść winogron,
Barwny jak owoc kasztana,
Zmienny jak liść klonowy.
Smutno, że tak nieuchwytny.
JAK PIENIĄDZ.
JAK PIĘKNO.
JAK BÓG
JAK MOJE MYŚLI,
Za Tobą biegną.
JAK TY. 

Po lecie (część druga)

Po lecie, polecisz, polecę

W odmiennych kierunkach

By przebyć tę drogę,

Poczekać na wiosnę,

Nie znaleźć miłości

Lub stracić ponownie

Po lecie, polecisz, polecę

Nam spokój ten święty,

Którego z zazdrością

Wyglądam za oknem

U osób postronnych,

Wierzących w miłość

I jej podobne.

Po lecie, polecisz, polecę.

Po czym? – pytany.

Nie odpowiem.

Pobłądzę na deszczu

Jesiennym co przyszedł

By zabrać wspomnienie

Nasze o czerwcu.

Po lecie, polecisz, polecę.

Polecę nie myśleć.

Niepamięć zostanie

O zimie zastanej,

Co się dłuży zastała,

Zasłana nie śniegiem.

Niewinna, nie biała.

Po lecie, polecisz, polecę

Z powrotem na kwiecień,

Z powrotem na wiosnę,

Na drzewa zielone jak kolie,

Perły – magnolie.

I myślą zgrzeszę

Patrząc na słońce. 

Po lecie (część trzecia)

Lato zaczęło się tak bezpiecznie.

Po wiosennej miłości.

Mamo!

Czy pamiętasz mnie jeszcze?

Po tej namiętności.

Skończyło się tak oczekiwanie

Oczekiwane.

Po wiosennej wojnie.

Znowu nie było granic.

Mamo!

Czy jeszcze jesteś w stanie

Dać mi rozgrzeszenie?

 

 

Otul mnie

Otul mnie.

Niech Twój warkocz pada na moje ramiona.

Otocz mnie nim. Otul mnie.

Niech moje stopy będą tak lekkie,

Ciało tak wiotkie,

Skrzydła tak ścięte.

Niech Twój warkocz będzie moim szalem.

Otul mnie, ogrzej mroźny dzień.

Niech mój umysł będzie czysty.

Popatrzę pod nogi,

Już nie upadnę.