Po lecie

Po lecie (część pierwsza)

Smak jesieni jak kiść winogron,
Barwny jak owoc kasztana,
Zmienny jak liść klonowy.
Smutno, że tak nieuchwytny.
JAK PIENIĄDZ.
JAK PIĘKNO.
JAK BÓG
JAK MOJE MYŚLI,
Za Tobą biegną.
JAK TY. 

Po lecie (część druga)

Po lecie, polecisz, polecę

W odmiennych kierunkach

By przebyć tę drogę,

Poczekać na wiosnę,

Nie znaleźć miłości

Lub stracić ponownie

Po lecie, polecisz, polecę

Nam spokój ten święty,

Którego z zazdrością

Wyglądam za oknem

U osób postronnych,

Wierzących w miłość

I jej podobne.

Po lecie, polecisz, polecę.

Po czym? – pytany.

Nie odpowiem.

Pobłądzę na deszczu

Jesiennym co przyszedł

By zabrać wspomnienie

Nasze o czerwcu.

Po lecie, polecisz, polecę.

Polecę nie myśleć.

Niepamięć zostanie

O zimie zastanej,

Co się dłuży zastała,

Zasłana nie śniegiem.

Niewinna, nie biała.

Po lecie, polecisz, polecę

Z powrotem na kwiecień,

Z powrotem na wiosnę,

Na drzewa zielone jak kolie,

Perły – magnolie.

I myślą zgrzeszę

Patrząc na słońce. 

Po lecie (część trzecia)

Lato zaczęło się tak bezpiecznie.

Po wiosennej miłości.

Mamo!

Czy pamiętasz mnie jeszcze?

Po tej namiętności.

Skończyło się tak oczekiwanie

Oczekiwane.

Po wiosennej wojnie.

Znowu nie było granic.

Mamo!

Czy jeszcze jesteś w stanie

Dać mi rozgrzeszenie?