Kobiety Romana Fedosenko

I tak barwne.
I tak lekkie i zwiewne.
Otulone w kolory tak żywe,
Biel intensywną jak czerwień.
Doskonałe.
Promienie słoneczne
przez obraz dogłębnie do mnie
jak do niej docierają,
gdy  zerka na świty Weneckie.
Tak ciepłe.
Widzi w niej Ciebie moje serce.
Moje oczy zaślepione blaskiem.
Niedorzecznie.
Zakochane bezpamiętnie. 

Czym ja winien

Czym ja winien jestem w swej miłości?
Czy ja jestem Ci coś winien?
Okala mnie płaszcz barwnej przeszłości
połatany w nasze imię.

Czy to owym przeciw Tobie czynię,
że nie uszyję zwiewnych przyszłości?
W szufladach je składam co chwilę,
lecz by założyć brak sposobności.