Hemoseksualizm V

Znam te wdzięki kobiet,

ruchy ręki, nogi, piersi – jakby przećwiczone

Dźwięki mowy ciała co nie milkną w głowie

gdy już wypowiedziałaś na głos do mnie.

I choć znowu leżę sam tak

na wznak wśród wyobrażeń,

co atakują mnie znienacka

raz do roku w Skiroławkach.

Wyobrażeń brudnych, pięknych, smutnych,

wrażeń mokrych, głośnych głuchych

na krzyki, na piski,

na prośby o okruchy otuchy.

W ciałach gibkich naszych

duch kruchy,

który chce uciekać przed światem,

lecz zakuty w łańcuchy.

I tylko ta gitara martwa,

jak moi poeci.

Czy takiego też byś chciała?

- chciała ciała nie poezji.

Nawet jeśli jeszcze nie śpisz

czas zamknąć oczy.

Diabeł sam rozszczelni Ci powieki,

rzęsy i za mną wkroczy.

Pokaże scenki przez sny,

w tę mokrą porę.

Z nikim lepiej się nie prześpisz.

- lepiej z czartem niż z amorem.

Usta rozchylona przez sen.

Oddech żywszy przez sen.

Wnętrze rozpalone przez sen.

tylko zimne serce.

Łaknie łez by zamknąć obieg

który krew nie zdoła.

Ani gniew nie może.

Słychać śmiech padając w ramiona.

Ta pożywka dla ciał naszych

trucizną duszy bywa.

I choć pragnienie ugasi

Już się echem nie odbija.